Get Adobe Flash player

Classic-Avantgarde gra polską muzykę współczesną

 Classic Avantgarde

Wśród utworów, jakie zaprezentuje miński zespół solistów Classic-Avantgarde, znalazły się kompozycje Karola Szymanowskiego, Witolda Lutosławskiego, Pawła Strzeleckiego i Jerzego Kornowicza.

Dzieła twórców polskich uzupełni "Classic-Anantgarde Symphonie" autorstwa białoruskiego kompozytora Dmitrego Lybina. Podczas występu w Państwowej Filharmonii Białoruskiej zespołem pokieruje dyrygent Vladimir Baidov, który jest również jego założycielem. Classic-Avantgarde, poza repertuarem współczesnej białoruskiej i światowej klasyki, wykonuje także XVI- i XVII-wieczne utwory białoruskie, muzykę antyku, arcydzieła rosyjskiej muzyki klasycznej i awangardy.


Program koncertu:

  • Pieśni kurpiowskie - Karol Szymanowski
  • Kniaź Patiomkin - Karol Szymanowski
  • Mała suita - Witold Lutosławski
  • Classic-Avantgarde Symphonie - Dmitry Lybin
  • Summer Dream - Paweł Strzelecki
  • Sceny z Bułhakowa - Jerzy Kornowicz

 

Czas: 5 października 2011.

Miejsce: Państwowa Filharmonia Białoruska, prospekt Nezawisimosti 50, Mińsk.

Organizatorzy: Polskie Centrum Informacji Muzycznej POLMIC.


Projekt dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

 


O KOMPOZYTORACH I UTWORACH:

Karol SzymanowskiKarol Szymanowski, kompozytor; ur. 3 października 1882, Tymoszówka; zm. 29 marca 1937, Lozanna. Dzieciństwo spędził w Tymoszówce na Ukrainie. W 1889 rozpoczął naukę gry na fortepianie najpierw pod kierunkiem ojca, potem w szkole muzycznej u Gustawa Neuhausa w Elizawetgradzie. W latach 1901-05 studiował u Marka Zawirskiego (harmonia) i Zygmunta Noskowskiego (kontrapunkt i kompozycja) w Warszawie. W tym czasie poznał Pawła Kochańskiego, Artura Rubinsteina, Grzegorza Fitelberga, Stanisława Ignacego Witkiewicza „Witkacego” i Stefana Żeromskiego. W 1905 odbył, wspólnie z Witkacym, pierwszą podróż do Włoch. W tym samym roku wraz z Grzegorzem Fitelbergiem, Ludomirem Różyckim i Apolinarym Szeluto założył Spółkę Nakładową Młodych Kompozytorów Polskich, działającą pod mecenatem Władysława Lubomirskiego i promującą twórczość polskich kompozytorów współczesnych. Grupa ta zyskała niebawem miano „Młodej Polski”. W 1906 odbyły się koncerty kompozytorskie członków Spółki w Warszawie i Berlinie. W latach 1906-07 Karol Szymanowski wyjeżdżał kilkakrotnie do Berlina i Lipska, a w 1908 odbył kolejną podróż do Włoch. W 1912 osiedlił się w Wiedniu. W tym czasie nawiązał kontakt z firmą Universal-Edition, z którą podpisał kontrakt na 10 lat. W 1914 odbył kolejną podróż do Włoch oraz na Sycylię, do Afryki Północnej, Paryża i Londynu, zaś w latach 1915-16 wyjeżdżał do Kijowa, Moskwy i Petersburga.
W 1917, na skutek bolszewickiej rewolucji październikowej, kompozytor na zawsze opuścił Tymoszówkę. Przeprowadził się do Elizawetgradu, a w 1919 osiedlił się w Warszawie. W 1921 wraz z Pawłem Kochańskim i Arturem Rubinsteinem odbył podróż do Stanów Zjednoczonych. W maju 1922 odbył się jego koncert kompozytorski w Paryżu, zakończony wielkim sukcesem. W sierpniu 1922 przyjechał po raz pierwszy po I wojnie światowej do Zakopanego, które odtąd zaczął regularnie odwiedzać. Jego artystyczne zainteresowania skupiają się coraz bardziej na polskiej muzyce ludowej, szczególnie podhalańskiej i kurpiowskiej. W 1926 odrzucił propozycję objęcia stanowiska dyrektora Konserwatorium Kairskiego. Od 22 lutego 1927 do 31 sierpnia 1929 był rektorem Konserwatorium Warszawskiego. W 1929 odbył kurację w sanatorium Edlach w Austrii, a później w Davos w Szwajcarii. Od 1 września 1930 do 30 kwietnia 1932 pełnił funkcję rektora Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie. Od 1930 zamieszkał na stałe w Zakopanem w willi „Atma”. W latach 1933-36 koncertował jako wykonawca własnych utworów we Francji, Belgii, Holandii, Anglii, Włoszech, Jugosławii, Bułgarii, Niemczech, Szwecji, Danii, Norwegii i Związku Radzieckim. W 1935 doszło do jedynego spotkania dwóch największych kompozytorów XX wieku – Karola Szymanowskiego i Witolda Lutosławskiego. W listopadzie 1935 na zawsze opuścił „Atmę”. W 1936 przebywał kilkakrotnie w sanatorium w Grasse we Francji. W marcu 1937 przyjechał do sanatorium w Lozannie, gdzie zmarł.
Karol Szymanowski otrzymał następujące odznaczenia: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Order Oficerski Korony Włoskiej, Order Komandorski Korony Włoskiej, Odznakę honorową Regia Accademia di Santa Cecilia, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Wawrzyn Akademicki Polskiej Akademii Literatury. Ponadto otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz członkostwa honorowe České Akademie Véd a Uméni, Łotewskiego Konserwatorium Muzycznego w Rydze, Królewskiej Akademii Św. Cecylii w Rzymie, Królewskiej Akademii Muzycznej w Belgradzie, Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej. W 1935 odznaczony został Państwową Nagrodą Muzyczną.
źródło: www.polmic.pl

Dwanaście pieśni kurpiowskich op. 58 na głos i fortepian, dedykowanych „pamięci brata Feliksa”, pochodzących z lat 1930-32, stanowi ostatni cykl wokalny w twórczości Szymanowskiego. Kompozytor ponownie sięgnął do znanego już z ukończonych rok wcześniej chóralnych Sześciu pieśni kurpiowskich zbioru ks. Władysława Skierkowskiego pt. Puszcza kurpiowska w pieśni. Dwanaście wybranych melodii ludowych posłużyło Szymanowskiemu do stworzenia miniatur lirycznych o najwyższym poziomie artystycznym. Kompozytor zadbał przede wszystkim o zachowanie oryginalnego ich kolorytu ludowego, poetyki tekstów i gwary kurpiowskiej, a także pięknych linii melodycznych – prostych, prawie archaicznych w wyrazie, oszczędnych pod względem motywicznym, ale bogatych w swoiste ornamenty i zwroty rytmiczne. Cytaty melodii ze zbioru Skierkowskiego wprowadza tylko na początku każdej ze swych pieśni (czasem nie dosłownie), by następnie poddać je różnym modyfikacjom, rozwinięciom, kunsztownym opracowaniom – zmianom rytmicznym i figuracjom, transpozycjom, także pod względem harmoniki i akompaniamentu. Pieśni Szymanowskiego rozwijają się ekspresyjnie, przyjmując postać udramatyzowaną. Charakter śpiewów ludowych zdeterminował przy tym styl całej kompozycji. Kompozytor poddał się ich specyficznej powściągliwości i surowości wypowiedzi, bez wybujałej ekspresji i elokwencji oraz ekstatycznych uniesień, za to wzruszającej i przejmującej. We właściwy dla siebie sposób podkreślił i subtelnie wyeksponował ich uczuciowość – od lirycznej zadumy (nr 1 Lecioły zórazie, nr 3 Uwoz, mamo...), momentami nawet głębokiej i bolesnej (nr 5 A pod borem siwe kunie..., nr 7 Ściani dumbek), po energiczną, czasem figlarną motorykę (nr 2 Wysła burzycka, nr 6 Bzicem kunia..., nr 11 Wysły rybki, wysły). Wszystkie te cechy obecne są w pieśni czwartej U jeziorecka, niezwykle zmiennej pod względem wyrazu – z początku wesołej i beztroskiej, następnie coraz bardziej dramatycznej, aż w końcu wyciszonej i lirycznej.
Znany muzykolog i badacz spuścizny Szymanowskiego – Tadeusz A. Zieliński, trafnie podsumował ogromną artystyczną wartość kompozycji:
„Pieśni kurpiowskie – jeden z najcenniejszych i najoryginalniejszych opusów w całej spuściźnie Szymanowskiego – stanowią godne uwieńczenie jego barwnej, bogato ewoluującej twórczości pieśniarskiej. W swym mistrzowskim zespoleniu ludowych autentyków z głębią i ekspresją sztuki ‘wysokiej’ są fenomenem niezrównanym: w muzyce XX wieku niełatwo jest znaleźć analogiczne do nich dzieło”.
O popularności i artystycznej randze utworu Szymanowskiego świadczą dobitnie liczne transkrypcje wybranych pieśni cyklu. Pieśń nr 1 Lecioły zórazie posiada trzy wersje na głos i orkiestrę autorstwa Grzegorza Fitelberga, Kazimierza Wiłkomirskiego i Romana Haubenstocka-Ramatiego oraz dwie na skrzypce i fortepian – Romana Padlewskiego oraz Ireny Garzteckiej i Stanisława Jarzębskiego. Pieśń nr 2 Wysła burzycka opracowana została także na głos i orkiestrę przez Wiłkomirskiego, a także na skrzypce i fortepian przez Irenę Dubiską i Jerzego Lefelda. Pieśń nr 4 U jeziorecka funkcjonuje również w dwóch wariantach na głos i orkiestrę – Wiłkomirskiego i Haubenstocka-Ramatiego, nr 7 Ściani dumbek – na głos i orkiestrę Fitelberga oraz na skrzypce i fortepian Dubiskiej i Lefelda, a nr 8 Leć, głosie, po rosie – na głos i orkiestrę Fitelberga oraz na skrzypce i fortepian Padlewskiego. Pieśń nr 9 Zarzyjze, kuniu na głos i orkiestrę opracował Fitelberg, a na skrzypce i fortepian – sam Paweł Kochański. Ponadto pieśni nr 3 Uwoz, mamo..., nr 5 A pod borem siwe kunie... i nr 12 Wsyscy przyjechali posiadają wersje na głos i orkiestrę autorstwa Fitelberga.
Biorąc pod uwagę zarówno oryginalną obsadę kompozycji, jak i jej liczne opracowania nie sposób wymienić wszystkich wykonań utworu oraz nagrań (w całości i pojedynczych pieśni). Od chwili powstania Pieśni kurpiowskie cieszą się niesłabnącą popularnością, goszcząc w repertuarze najwybitniejszych artystów.
autor: Anna Iwanicka-Nijakowska

Na początku 1925 roku, na zamówienie Leona Schillera, reżysera i kierownika artystycznego Teatru im. Bogusławskiego w Warszawie, Karol Szymanowski napisał muzykę do V aktu dramatu Tadeusza Micińskiego pt. Kniaź Patiomkin. Tematem sztuki, utrzymanej w konwencji poetycko-filozoficznej, są wydarzenia związane z buntem załogi pancernika „Kniaź Potiomkin” w 1905 roku przeciwko władzy cara. Utwór Szymanowskiego towarzyszy scenie wizji chorego lejtnanta Szmidta, przywołującej m.in. postać 7-letniego Dalajlamy. Stąd charakteryzuje go zgodny z treścią dramatu tajemniczy nastrój oraz specyficzne zwroty melodyczne – egzotyczne (śpiew kapłanów i Dalajlamy), modalne, a nawet nawiązujące do muzyki podhalańskiej.
Kniaź Patiomkin zajmuje marginalne miejsce w twórczości Szymanowskiego. Premiera spektaklu, do którego został napisany, odbyła się 6 marca 1925 roku i nie odniosła sukcesu. Po kilku przedstawieniach zrezygnowano w nich z prezentacji muzyki, ze względu na zbyt wysokie koszty zatrudnienia orkiestry.
Od tego czasu kompozycja Szymanowskiego niekiedy powraca do programów koncertów. Jej nagranie zostało także utrwalone na płytach (Marco Polo i Naxos).
autor: Anna Iwanicka-Nijakowska


Witold LutosławskiWitold Lutosławski, kompozytor i dyrygent; ur. 25 stycznia 1913, Warszawa; zm. 7 lutego 1994, tamże. Naukę gry na fortepianie rozpoczął już jako 6-letnie dziecko; był uczniem Heleny Hoffman, po 1924 roku Józefa Śmidowicza, a następnie Artura Taubego. W latach 1926-32 pobierał również lekcje gry na skrzypcach u Lidii Kmitowej. Od 1928 roku przez cztery lata uczęszczał na prywatne lekcje teorii i kompozycji do Witolda Maliszewskiego. Pod jego kierunkiem w 1930 roku skomponował swój pierwszy utwór wykonany publicznie dwa lata później w Warszawskim Konserwatorium – Taniec Chimery na fortepian. W 1932 roku zapisał się do tej uczelni muzycznej, gdzie kontynuował studia kompozytorskie w klasie Maliszewskiego oraz uczył się grać na fortepianie u Jerzego Lefelda (dyplom pianisty uzyskał w 1936 roku, a kompozytora – za utwór Requiem na sopran, chór mieszany i orkiestrę – w 1937). W latach 1931-33 był również studentem Wydziału Matematyki Uniwersytetu Warszawskiego. Za swój debiut kompozytorski uznał prawykonanie w 1938 roku Wariacji symfonicznych (1936-38). Dobrze zapowiadającą się karierę artystyczną Lutosławskiego przerwała jednak II wojna światowa. Lata okupacji hitlerowskiej spędził w Warszawie. Zarabiał na życie m.in. jako pianista w kawiarniach „SiM” (Sztuka i Moda) oraz „U Aktorek” grając w duecie z Andrzejem Panufnikiem. Jedynym utworem zachowanym z tych czasów są Wariacje na temat Paganiniego na dwa fortepiany (1941). Po wojnie Lutosławski zamieszkał na stałe w Warszawie. W 1946 roku poślubił Marię Danutę Bogusławską (z domu Dygat). Zaangażował się w organizację Związku Kompozytorów Polskich. Ze stowarzyszeniem tym czynnie był związany do końca życia jako członek władz i współorganizator Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”. Nigdy nie związał się na stałe z żadną uczelnią muzyczną. Uczestniczył natomiast w wielu kursach kompozytorskich: w 1962 roku – w Berkshire Music Center w Tanglewood (Massachusetts), podczas których poznał m.in. Edgara Varèse’a i Miltona Babbitta; w 1963 i 1964 roku – w Summer School of Music w Darlington (Anglia); w 1966 – w Kungliga Svenska Musikaliska Akademien w Sztokholmie; w 1966 – na uniwersytecie w Austin (Texas), a w 1968 – w Århus (Dania). W latach 70-tych i 80-tych przyjmował jedynie sporadycznie zaproszenia na wykłady poświęcone własnej twórczości.
Od 1963 roku prawykonaniem swoich Trzech poematów Henri Michaux na chór i orkiestrę (1961-63) rozpoczął natomiast działalność dyrygencką. Aktywnie udzielał się w tej dziedzinie do końca życia. Jako dyrygent odbył wiele podróży artystycznych, m.in. do Francji (1964), Czechosłowacji (1965), Holandii (1969), Norwegii i Austrii (1969). Kierował Los Angeles Philharmonic Orchestra, San Francisco Symphony Orchestra, BBC Symphony Orchestra, London Sinfonietta, Orchestre de Paris i Wielką Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia i Telewizji.
Twórczość Witolda Lutosławskiego spotkała się z licznymi dowodami uznania. Otrzymał on wiele nagród i odznaczeń, m.in. Nagrodę Związku Kompozytorów Polskich (1959, 1973), Nagrodę I stopnia Ministra Kultury i Sztuki (1962), Nagrodę Państwową I stopnia (1955, 1964, 1978), I nagrodę na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu (1959, 1962, 1964, 1968), Nagrodę im. Sergiusza Kusewickiego (1964, 1976, 1986), im. Gottfrieda von Herdera (1967), im. Léonie Sonninga (1967), im. Maurice’a Ravela (1971), im. Jeana Sibeliusa (1973), im. Ernsta von Siemensa (1983), im. Charlesa Grawemeyera (1985), królowej Zofii Hiszpańskiej (1985). W 1983 roku uhonorowano go Nagrodą Artystyczną Komitetu Kultury Niezależnej NSZZ „Solidarność”. W 1985 roku został odznaczony Złotym Medalem Royal Philharmonic Society w Londynie, w 1992 roku Złotym Medalem i tytułem muzyka roku 1991 nadanym przez brytyjskie Incorporated Society of Musicians oraz Medalem Stockholm Concert Hall Foundation, a w 1993 – „Polar Music Prize” i „Kyoto Prize” w dziedzinie sztuki. W 1994 roku nadano Lutosławskiemu najwyższe polskie odznaczenie: Order Orła Białego. Członkostwo honorowe przyznały mu liczne stowarzyszenia muzyczne, akademie artystyczne i naukowe, m.in. Międzynarodowe Towarzystwo Muzyki Współczesnej, Kungliga Svenska Musikaliska Akademien, Freie Akademie der Künste w Hamburgu, Deutsche Akademie der Künste w Berlinie, Akademie der Schönen Künste w Monachium, American Academy of Arts and Letters w Nowym Jorku, Royal Academy of Music w Londynie oraz Związek Kompozytorów Polskich. Wiele uniwersytetów przyznało Lutosławskiemu tytuł doktora honoris causa, m.in. uniwersytet w Warszawie, Toruniu, Chicago, Lancaster, Glasgow, Cambridge, Durham, Uniwersytet Jagielloński i McGill University w Montrealu. Od 1990 roku odbywa się w Warszawie Międzynarodowy Konkurs Kompozytorski im. Witolda Lutosławskiego organizowany przez Filharmonię Narodową.
źródło: www.polmic.pl

Tematy poszczególnych części Małej suity (Fujarka, Hurra-Polka, Piosenka i Taniec), to oryginalne melodie z Rzeszowskiego, nieznacznie tylko zmodyfikowane. Stały się one podstawą stylizacji, uderzającej bogactwem inwencji i precyzją użytych środków.
U podstawy genezy Małej suity leży akcja Polskiego Radia, zamawiającego utwory oparte na folklorze, a przeznaczone dla jednego z zespołów orkiestrowych Polskiego Radia. Mała suita, napisana w pierwszej wersji na orkiestrę kameralną, została opracowana przez kompozytora na orkiestrę symfoniczną.
 

Paweł StrzeleckiPaweł Strzelecki, ur. 1975 w Zielonej Górze, kompozytor, teoretyk muzyki, doktor nauk humanistycznych. Studiował teorię muzyki (2000 – dyplom z wyróżnieniem) i kompozycję (2002 – dyplom również z wyróżnieniem) – w klasie prof. Mariana Borkowskiego (1997-1999) i prof. Zbigniewa Bagińskiego (1999-2002) w Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie. W latach 1997-1999 uczył się gry na organach pod kierunkiem prof. Jerzego Dziubińskiego, a w roku akademickim 1997-1998 improwizacji fortepianowej pod kierunkiem prof. Szabolcsa Esztényi. W roku 2003 brał udział w Międzynarodowym Wakacyjnym Kursie Kompozytorskim PTMW (wykłady prowadzili m.in. Anders Hilborg, Luca Francesconi, Lidia Zielińska, Zbigniew Bargielski), w 2010 w Irish Composition Summer School w Dublinie (wykładowcy: Martin O’Leary, Kevin O’Connell, Kevin Volans, John McLachlan, Ian Brabazon), zaś
w 2011 w letniej akademii podczas International Music Festival w Aberystwyth Music Centre, Walia (wykładowcy: John Metcalf and Gareth Churchill).
W 1997 otrzymał stypendium Ministra Kultury i Sztuki, w 2002 zdobył III nagrodę na I Ogólnopolskim Konkursie Kompozytorskim dla Studentów Akademii Muzycznych w Warszawie za Małą suitę na 2 trąbki i 2 puzony (2001), w kwietniu 2002 jego Epizody na taśmę (2001) zostały rekomendowane na „Światowe Dni Muzyki 2003” w Słowenii, w grudniu 2002 otrzymał II nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim z okazji 140 rocznicy budowy organów w kościele św. Wojciecha w Mikołowie za Koncert na organy, kotły i orkiestrę smyczkową (2002), we wrześniu 2004 – I nagrodę na Konkursie Młodych Kompozytorów im. Tadeusza Bairda za Kwintet fortepianowy (2003), w maju 2008 – III nagrodę na Ogólnopolskim Konkursie Kompozytorskim z okazji Roku Herbertowskiego 2008, zorganizowanym przez Fundację Kultury Bałtyckiej PROBALTICA i Związek Kompozytorów Polskich pod patronatem Prezydenta RP za Przesłuchanie Anioła na baryton i fortepian do słów Zbigniewa Herberta (2008), a w kwietniu 2009 roku – najwyższe z trzech przyznanych wyróżnień na Konkursie Młodych Kompozytorów im. Tadeusza Bairda za Summer Dreams na 14 wykonawców i taśmę (2008). W jego dorobku znajduje się dotychczas 46 kompozycji (spis utworów umieszczony jest na stronie internetowej www.polmic.pl). Jest członkiem Związku Kompozytorów Polskich i Society for Music Theory. W latach 2001-2005 przygotował pod kierunkiem prof. Zbigniewa Skowrona rozprawę doktorską na temat zjawiska „nowego romantyzmu” w twórczości kompozytorów polskich po roku 1975
w Zakładzie Teorii i Estetyki Muzyki Instytutu Muzykologii Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego (Por. P. Strzelecki: „Nowy romantyzm” w twórczości kompozytorów polskich po roku 1975. Kraków [Musica Iagellonica] 2006, ss. 522). Jest autorem ośmiu haseł w Almanachu kompozytorów Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie pod redakcją Alicji Gronau-Osińskiej i dziesięciu biogramów
w słowniku Kompozytorzy polscy 1918-2000 pod red. Marka Podhajskiego (hasła na temat następujących twórców: Krzysztof Baculewski, Zbigniew Bagiński, Paweł Buczyński, Andrzej Chorosiński, Jan Fotek, Stefan Kisielewski, Zygmunt Krauze, Stanisław Krupowicz, Maciej Małecki, Stanisław Moryto, Zbigniew Rudziński, Izabela Targońska oraz Tadeusz Wielecki) oraz artykułów w „Heksis” i „Ruchu Muzycznym”. Jest adiunktem w UMFC w Warszawie.
Jego utwory były wykonywane zarówno w Polsce – w stolicy („Warszawska Jesień”, 2004 i 2006, „Warszawskie Spotkania Muzyczne”, 2006, 2010-2011, Koncerty Katedry Kompozycji UMFC, 2006, 2008-2010), w Mikołowie („Mikołowskie Dni Muzyki”, 2003), w Kielcach („Świętokrzyskie Dni Muzyki”, 2008), w Toruniu („Probaltica”, 2008), w Poznaniu (finał Konkursu Młodych Kompozytorów im. Tadeusza Bairda, 2009), w Krakowie (egzamin końcowy Katedry Kameralistyki Academii Muzycznej, 2011), jak i za granicą – na Ukrainie (‘The 1st International Festival-Forum Past and Future’, Odessa, 2000), w Niemczech (‘Uckermärkische Musikwochen’, Crieven, 2005),
we Franccji (Wieczór pamięci Zbigniewa Herberta, Biblioteka Polska, Paryż, 2009),
w Irlandii (‘Irish Composition Summer School’, Dublin, 2010) oraz w Walii (Aberystwyth MusicFest International Festival and Summer School, 2011).

Utwór Summer Dreams powstał jesienią 2008 roku. Kompozycja łączy elementy jazzowe z właściwą muzyce Charlesa Ivesa techniką poliwarstwową. Krótka ingerencja materiału z taśmy służy chwilowemu oderwaniu uwagi od toczącej się akcji muzycznej.
Paweł Strzelecki

 

Jerzy KornowiczJerzy Kornowicz, kompozytor, pianista-improwizator, animator muzyczny, promotor kultury; ur. 1959, Lublin. Studia kompozytorskie odbył pod kierunkiem Tadeusza Bairda i Mariana Borkowskiego w Akademii Muzycznej w Warszawie oraz u Louisa Andriessena w Konserwatorium Królewskim w Hadze. Uczestniczył w kursach kompozytorskich, m.in. w Kazimierzu Dolnym, Darmstadt i Villenueve-lez-Avignon. Był stypendystą m.in. Rządu Holenderskiego, Fundacji Kultury oraz British Council.
Pisał utwory na zamówienie festiwali, instytucji oraz wykonawców z Polski i zza granicy, m.in. Radia BBC, Polskiego Radia, Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia, chóru BBC Singers, Festiwalu „Warszawska Jesień”, orkiestry De Ereprijs, kwartetu Joachim, Filharmonii Praskiej i Miasta Wrocławia, Modern Art Sextet Berlin. Prezentowane były na Warszawskiej Jesieni, Światowych Dniach Muzyki w Szwajcarii i Szwecji, Radiowym Festiwalu BBC, festiwalach w Middelburgu, Cheltelham, Paryżu, Lille, Bukareszcie, Nowym Jorku, Odense, Tokio, Mińsku i Kijowie. Ukazały się na płytach wydanych przez BBC Music, Signum Classic, Acte Préalable i Polskie Centrum Informacji Muzycznej. W 2000 jego utwór Figury w oplocie uzyskał rekomendację na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO, zaś w 2008 utwór Spiętrzenia znalazł się w grupie 7 nominacji do pierwszej edycji Nagrody Muzycznej Publicznych Mediów OPUS.
Jest autorem także utworów dla dzieci, muzyki do spektakli teatralnych i filmu oraz songów i piosenek. W 2001 zainicjował powstanie grupy muzyki intuitywnej „Kawalerowie błotni”, skupiającej improwizujących kompozytorów oraz autorów muzyki alternatywnej i jazzowej, z którą występował na wielu festiwalach i koncertach w Polsce oraz za granicą. Jest kuratorem artystycznym Festiwalu Tradycji i Awangardy Muzycznej KODY w Lublinie oraz autorem i organizatorem corocznego od 2004 wydarzenia dla profesjonalnych i amatorskich entuzjastów wolnego dźwięku „Ogólnopolskiego Skupu Dźwięków Nowych i Używanych”.
Od 2003 pełni funkcję prezesa Związku Kompozytorów Polskich.

Sceny z Bułhakowa – mińskie na fortepian, zespół i dźwięki elektroniczne (2011) są muzyką do niewidzianego filmu. Odnoszą się do ostatnich epizodów Mistrza i Małgorzaty Michaiła Bułhakowa, od obrazu „Na Worobiowych Wzgórzach”, do końca tej realistyczno-fantastycznej powieści. Wybór scen jest swobodny, ich kolejność zmieniona, zaś następstwo płynne, niekiedy splecione lub nałożone.
Ważna dla mnie książka Bułhakowa zawiera brawurowy splot groteski z cierpieniem, absurdu z tęsknotą za spełnieniem. I tkliwość. Widzę ją też, jako rozliczenie zarówno ze światem realnym, jak i archipelagiem ludzkich marzeń. Również jako dialog z ojczyzną naszych myśli – rodzinną Europą, nawiązując do tytułu innej ważnej dla mnie książki, tym razem autorstwa Czesława Miłosza.
Utwór powstał na zamówienie Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień” i tam miał premierę w roku 2010. Jest dedykowany holenderskiej Orkiestrze De Ereprijs, także jej kreatorowi i dyrygentowi – Wimowi Boermanowi – lat mi bliskim.
Wersja „Mińska” mająca dzisiaj premierę, odbiegająca od wersji pierwszej obsadą wykonawczą, powstała specjalnie dla znakomitego zespołu Classic-Avantguard, z którym również czuję się od dawna zaprzyjaźniony.
Jerzy Kornowicz